strict warning: Only variables should be passed by reference in /home3/goingloc/public_html/sites/all/modules/date/date_api.module on line 866.

Terug naar verhalen


Mozambique: Afscheid...
Zimbabwe: Verrassend!
Botswana: Op zoek naar leeuwen…
Nederland: Ja.....Nederland.
Zambia 2: Kampvuurtje na kampvuurtje...
Zambia 1: Een nieuw avontuur!
Malawi: Elke dag iets leuks!
Tanzania 2: Bush and beach!
Tanzania 1: Beach and bush!
Rwanda en Burundi: en Burúndi? Ja, Burundi!
Uganda: Het mooiste tot nu toe...
Kenia: zijn ze helemaal gek geworden?
Ethiopië 2: Going Glocal!
Reflectie
Ethiopië 1: Into Africa!
Sudan: Going local!
Egypte 3? Ja, Egypte 3... #~*@!
Egypte 2: “Champagne powder”
Egypte 1: Baksheesh?
Turkije: Het schip gaat! Insha’Allah…
Nederland naar Turkije: Hollywood glamour

Ethiopië 3: Links kijken, rechts kijken, links kijken...

Als kind staat één ding centraal in je leven: leren. Veel dingen moeten gewoon door je ouders, opa en oma of leraar worden verteld voordat je ze weet. In Ethiopië is het niet anders. De mensen daar hebben echter blijkbaar nooit geleerd om uit te kijken op straat...


17-03-2012

Goed nieuws; we hebben Ethiopië verlaten zonder ongelukken. Maar liefst vier keer hebben we, ondanks al het getoeter, iemand bijna aangereden. Ethiopiërs kijken voor geen meter uit, en er zijn er véél. Na het volgende verhaal besloten we dat het tijd was om nóg langzamer (25 km/h ipv 40 km/h) door de dorpjes te rijden.

Bij Wims Holland House zagen we Tim en Julie. Toen Rob voor de gein vroeg of die grote ster in hun achterruit van stenengooiende kinderen kwam hadden ze een bizar verhaal. In een van de dorpjes in het zuiden van Ethiopië rende er een meisje onder hun auto. Uiteraard stapten ze uit om haar te helpen, haar voet was ernstig gewond. Toen ze de vrouwen van het dorp “lululululululu” hoorden roepen zagen ze vanuit alle hoeken mannen met rieken en andere wapens komen aanrennen. In een splitsecond besloten ze om te vluchten. In de escape kregen ze nog een paar grote stenen naar hun auto en wat klappen van rieken. In het volgende dorp zijn ze naar de politie gegaan. Vervolgens duurde het zes dagen, tig ziekenhuisbezoeken (met het meisje) en kostte het $3500 om hun auto terug te krijgen. De mentale impact was zo groot dat ze besloten hun auto terug naar Zuid-Afrika te verschepen; einde reis...

Ethiopië staat bekend om de oog-om-oog-tand-om-tand cultuur. En het is natuurlijk niet de schuld van het kind wat nooit geleerd heeft om links en rechts te kijken, toch? Wij doen het hierna in ieder geval nog rustiger aan...

 

Na zo’n twee weken in luxe hotels (tijdens het ‘werken’ voor Glocal Discovery) was het tijd om weer te gaan kamperen:

  • Heerlijk zelfgemaakte Thaise curry met citroengras, en spaghetti met porcini en pecorinoaan Lake Langano
  • Omgeven door apen en vogels tijdens het skypen aan Lake Awassa
  • Op zoek naar zebras en kudus tijdens onze “oefensafari” in Arba Minch

Superveel apen bij onze camping aan Lake Awassa.

Samen met Claus en Karin in Nechisar National Park, de slechtste weg die we ooit gereden hebben (22km in 4 uur!)

Het eerste grote wild is gespot in Ethiopië (op de kamelen na dan he)...

 Na Arba Minch begint de Omo Valley, bekend om de (rare) Afrikaanse stammen die hier nog traditioneel leven. Het asfalt houdt weer op. De gravelwegen liggen er goed bij. In deze afgelegen gebieden rijden we zo’n 70 km/h. Regelmatig afremmen voor een droge rivierbedding en weer uitacceleren. In dit dorre landschap lijkt niemand te wonen maar toch zien we hier en daar herders met geiten of koeien. Deze mannen zien er erg fotogeniek uit met die veren op hun hoofd. We zijn onderweg naar Turmi: het land van de Hamer people.

De Hamer (nee, niet Hamers) behoren tot de apartste mensen die wij ooit hebben gezien. Met name de vrouwen zien er bijzonder uit met hun strakke armbanden en vettige, okere haardracht. ’s Ochtends bezoeken we een Hamer village. Wel aardig om te zien maar er heerst een beetje een “aapjes kijken” sfeer. We moeten betalen voor het nemen van foto’s en ondanks dat we dit vooraf gelezen hadden voelt het toch allemaal een beetje té toeristisch. ’s Middags kunnen we een authentieke‘bull-jumping ceremony’ bijwonen, dit blijkt één van de meest bizarre dingen die we ooit mochten meemaken.

De Hamer vrouwen hebben allemaal hetzelfde kapsel: een soort vettige rode dreadlocks gekleurd met okerpoeder.

Ook de mannen hebben een aparte haardracht. Om deze te beschermen als ze liggen gebruiken ze deze houten steuntjes.

Tijdens het bull-jumping moet een man een paar keer over een stuk of zes stieren heenrennen. Wanneer hij dit gedaan heeft is hij klaar voor het huwelijk (dan kun je blijkbaar álles aan). Er gaat een lange ceremonie aan vooraf. Het vindt plaats in een klein dorpje met hutjes van hout en klei, meer dan 25 km in de met acacia-struiken begroeide bush (een dik uur rijden).

In het eerste deel van de ceremonie willen de vrouwen door de mannen met takken geslagen worden (om respect te uiten aan de mannen). En het zijn geen vriendelijke tikjes die hier uitgedeeld worden! De foto’s van de ruggen van de vrouwen zeggen genoeg.  Bij de eerste paar klappen gaan de rillingen door ons lijf. Dit ritueel duurt wel drie uur! Nadat de mannen in het bos nieuwe ‘wapens’ hebben verzameld dagen de vrouwen de mannen uit om opnieuw te slaan.  Ze zingen “Je slaat als een vrouw, je hebt geen piemel”. Als de man antwoordt dat zijn arm moe is roept de vrouw: “Mijn rug is nog niet moe hoor!”. Dit is echt bizar. Eén van de mannen gebaart naar Esther dat hij haar ook wel even wil ‘tikken’, maar ‘going local’ kent z’n grenzen...

Een vrouw daagt een man uit om haar te slaan met een tak, haar borsten zijn voor de gelegenheid afgedekt (ter bescherming).

De ‘tikjes’ die ze krijgen zijn niet mis!

Nadat de vrouwen genoeg klappen hebben gehad gaan ze met z’n allen koffie drinken in het dorp. De vrouwen maken nog een paar groepsdansjes en de bulljumper wordt in een kringetje van mannen (met veren op hun hoofd) voorbereid. Tegen zonsondergang worden de koeien uit het dorp naar het ‘plein’ gedreven. Door de mannen wordenzes stieren letterlijk bij de horens gevat en op een rijtje gezet. De bulljumper rent, onder luid gezang van de geslagen vrouwen (en elk ander lid van het dorp), over de stierenheen. Als hij een paar keer op en neer is geweest is hij een echte man. Door het donker rijden we onder de indruk naar huis. Dit soort dingen zie je normaal alleen op tv, deze mensen leven nog écht zo.

De bulljumper sprint op en neer over zes stieren...

Inmiddels hebben we samen met Claus en zijn vrouw Karin (met Landcruiser) de Lake Turkana route gereden in het extreem afgelegen Noorden van Kenya. Aangezien daar soms meer dan een week geen voertuig komt is het handig samen met iemand te gaan (in het geval van panne)! Meer daarover in het verhaal over Kenia!

De foto's van Ethiopië vind je hier!

 



WOW!

Wat een bizar verhaal weer.

En die foto's... Net alsof ik zelf in de bergen tussen de volksstammen en de wilde dieren zit, super mooi! Have fun en ik ga nog even het volgende verhaal lezen :)

 

X Milou

Indrukwekkend!

Hoi Esther en Rob,

Vanavond weer eens uitgebreid de tijd genomen om jullie site te bekijken. Jeetje, wat maken jullie veel mee! Wat een verhalen. Je ziet wel eens documentaires op tv over de diverse volksstammen en hun gewoontes en gebruiken. Op een of andere manier komt het dan niet zo bij mij binnen, als nu ik jullie verhalen lees. En wat een prachtige foto's! Mijn complimenten. Ze maken het hele plaatje compleet. Geweldig dat wij jullie hier op deze manier kunnen volgen.

Nou Esther, ik ben weer bij met lezen. Ik heb er weer enorm van genoten. Ik hoop dat er nog vele verhalen mogen volgen. Groetjes, ook aan Rob en tot een volgende keer maar weer.

Liefs, Bernadette

praatjesmakers

Mooi verhaal. Wel mooi dat ze tegen die mannen zeggen dat het watjes zijn...Maar goed, als hun haar niet uit model mag raken als ze slapen is dat wellicht ook een zo..;-)

 

De vrouwen hier hebben ook wel praatjes, met name de kleinste. Terwijl ik dit verhaal lees hoor ik Marloes boven met Roos die niet echt wil luisteren en niet naar bed wil. Zegt ze tegen Roos; ga maar even in de hoek staan. Roos vastberaden: Nee zitten, zitten mama. 

 

Echt mooi, over alles continu onderhandelen. Tijdens het eten net ineens; Zo ken ik je weer papa, goed zo. Zul je het niet meer doen? (ik hield een stukje vlees achter omdat ze de groente op moest eten). Of toen ze een folder van een warenhuis in haar handen had en op de lingeriefotos keek, keek ze op naar mij en zei ze; ik wil ook zo'n mama. Haha, superlachen. 

 

Ik zal haar eens jullie foto's laten zien, zal ze wel mooi vinden. Ik denk dat ze over je olifantendans begint Es. 

 

Succes en zorg ervoor dat je geen roadkill op de bumper pakt, het huis is nog niet af dus jullie moeten nog niet terugkomen. 

Niet zo slecht!

Hey Rob & Es,

Wat een bizarre belevenissen! Dan is het in Nederland nog niet zo slecht gesteld met de emancipatie ;)

Wat een briljante foto's weer! 

 

Xx 

Cool verhaal weer!

Hey Rob en Es,

wat een bizarre belevenis idd. En idd heeft going local wel grenzen zeg, jeeh wat een striemen hebben die vrouwen zeg. Wel een super ervaring dat jullie dit echte Afrikaanse leven weer meegemaakt hebben.

Voor ons nog 1 dag werken en over 1,5 dag is het al zover! Heb er super veel zin in!!!

Tot heel snel dus!
xx Lot

Fantastische foto's en verhalen.

Hallo Esther en Rob,om de paar weken lezen we jullie verhaen en bekijkende foto's,heel interressant en boeiend.

En wat hebben we genoten van de foto's .Die van dat kleine aapje en die je met zo[n scheef koppie aankeek wat goed getroffen !En die zittende man met blauw en groen ,prachtig!En zoveel meer.

Eind deze maand gaan we weer naar villa-fantastica terug en zullen we Hemden en Said de foto's laten zien,dat zullen ze zeker leuk vinden.

We wensen jullie nog heel veel mooie avonturen .

 

Hee J en S, Wat een verhalen

Hee J en S,

Wat een verhalen weer! Super om te lezen. Ga vooral zo door!

Na het lezen denk ik idd dat mijn achternaam geen Afrikaanse roots heeft. Voor de zekerheid toch maar even een stamboom onderzoekje uitvoeren...

 Groeten, Tinus

 

 

Wat een verhalen!

Hai Esther en Rob,

 

Wat een verhalen weer, erg indrukwekkend en interessant om te lezen! Wat een belevenissen!! 

Hier gaat alles goed. De meiden groeien als kool, zeker de kleinste!

Gelukkig lijkt het hier ook iets warmer te worden en de lente lijkt eraan te komen. 

Heel veel succes en plezier gewenst weer!! 

 

Liefs Marion

How bizarre!!!

Wow, wat een bizar ritueel is dat zeg!

 

Bij ons noemen ze dat mishandeling, maar dat rijmt niet echt met het vrijwillig (en met plezier) ondergaan van stokslagen....

 

Interesting!

 

X Boni